As túas vidas son por sempre iguales

Chámasme amo, espreguízaste nun rochedo seguindo o

réxio acordo da gravidade, imposta máis aló das outas cumes

Que non sei cantos peixes se esnafran abaixo, onde

agora dormen as madeiras que deron as árbores do teu

bosque ou selva, mato abondante, arqueolóxica ultramar

de mundos a cabalo de illas por máis desexo non

atopo

Que dende este vento berra no desatino das marés.

Agardarei por ti, para descobrir o fogo do inferno

líquido, a hermética viaxe do desacougo.