con chumbo nos pés e no espírito

acariñando fentos e espiñas

fitando o luminoso calacú

que regaña os dentes

que abre os ollos

que bota lume pola cachola.

Camiño con fondura pola congostra

con ritmos nos pés e no corazón

buscando o carreiro sen estrondo

soterrando as xenreiras

que nos alonxa da utopía

que nos roen o peito

que nos inflan os collóns

Camiño con cautela e fondura pola congostra.